Door: Sabine Nölker
Er zijn verhalen die direct naar het hart gaan. Net als het verhaal van de familie Ahlers uit Binghausen en de Nederlandse familie Poos, die nu, na bijna 80 jaar, door een verschrikkelijke oorlogsgebeurtenis tegenover elkaar zaten. Aanleiding was de overhandiging van de trouwring van Christoph Ahlers aan zijn zoon Heinz Ahlers. Een gebaar dat veel betekent voor alle betrokkenen.
Twistringen – In september 1944 werden Christoph Ahlers en een kameraad overgeplaatst naar het front in Nederland. De weg van het station naar de frontlinie was 20 kilometer lang. De twee jonge soldaten vroegen onderweg bij een boerderij om iets te eten. Door de boer werd dit geregeld, maar dit werd opgemerkt door de verzetsstrijders. Zonder veel omhaal van woorden namen ze de Duitsers gevangen.
Zes weken lang moest de locatie van de gevangenen steeds opnieuw worden verplaatst, omdat het Duitse leger inmiddels in het dorp was gearriveerd. Een overdracht aan de geallieerden was niet mogelijk, omdat die aan de andere kant van het Kanaal Wessem-Nederweert zaten.
Een vreselijke beslissing
Toen de Duitsers op 8 oktober 1944 een razzia uitvoerden, waarbij ze 2.000 mensen als dwangarbeiders naar Duitsland deporteerden, moesten de verzetsstrijders onder leiding van commandant Jan Poos een vreselijke beslissing nemen. Ze wisten dat als de Duitse gevangenen in het dorp Leveroy zouden worden gevonden, ze het hele dorp zouden platbranden en alle inwoners zouden doden of gevangen nemen.
Dus besloten ze Ahlers en zijn kameraad te liquideren. Deze taak werd door Jan Poos op zich genomen. Vervolgens begroeven ze de lichamen. In 1952 meldde een van de verzetsstrijders de locatie van de gesneuvelden aan het Rode Kruis. De lichamen werden opgegraven en herbegraven op de militaire begraafplaats Ysselsteyn.
De familie van Christoph Ahler kreeg in 1945 voor het eerst bericht dat hun man en vader van vijf kinderen, vermist was geraakt. Pas vele jaren later werd zijn dood bevestigd door de autoriteiten en hoorden ze waar hij begraven is. Sindsdien bezoekt de familie de militaire begraafplaats ieder jaar. Vader en zoon Ahlers hebben elkaar nooit gekend.
Reis naar Twistringen
In 1995 begonnen historici Peter Crins en Peter Hermans onderzoek te doen naar het publieke geheim van de liquidatie van de soldaten om er een film van te maken. Het onderzoek was erg moeizaam, want zelfs 50 jaar later wilde niemand erover praten. In de loop van de tijd werd duidelijk dat de trouwring van Christoph Ahlers nog steeds in het bezit was van de familie die de Duitsers destijds verborgen hield.
Ze stelden het zich tot taak om de Duitse familie te vinden, wat pas lang na de voltooiing van de film “Aber der kirche passiert nichts” lukte. Namelijk pas afgelopen november. Toen kregen Crins en Hermans het bericht dat de familie was gevonden via de Twistringer Schützenverein. Voor de zonen van de commandant Jan Poos reden om naar Twistringen af te reizen.
Nu heeft de 77-jarige Ger Poos de verloren trouwring om de vinger van Heinz Ahlers gedaan. Naast de trouwring van zijn moeder. Frans Poos las voor wat dit moment voor zijn familie betekent. Daarin staat onder meer: “We hopen dat met de terugkeer van de ring de verbroken band tussen vader en zoon sterker geheeld kan worden.”
Einde van de film wordt opnieuw opgenomen
Ook zei hij dat zijn vader aan het eind van zijn leven psychisch te gronde was gericht door zijn ervaringen in het verzet, maar dat hij de graven had bezocht van de door hem dood geschoten soldaten. “Het terugbrengen van deze ring is een gebaar waarvan we geloven dat we het ook doen in de naam van onze vader.”
De trouwringen van zijn ouders sieren nu de pink van Heinz Ahlers.
“Ik ben dankbaar dat ik de ring na zoveel jaar terug heb gekregen”, vertelt Heinz Ahlers zichtbaar ontroerd. Voor Stefan Ahlers is het verhaal van zijn grootvader erg belangrijk. “Het mooie is dat de families van degenen die toen met geweren tegenover elkaar stonden, nu aan dezelfde tafel zitten.” En nadat de gebroeders Poos en historici vertellen hoeveel mensen Jan Poos als verzetsstrijder het leven heeft gered, zegt hij: “Je kunt trots zijn op je vader.”